Twijfel

twijfelHet overkomt iedereen wel eens. Je twijfelt over je baan, je relatie, een vriendschap, of misschien wel over hoe je hele leven is. Doe ik hier wel goed aan? Word ik hier gelukkig van? Ben ik eigenlijk wel gelukkig? Wil ik dit over een paar jaar nog? Soms beantwoord je die vragen met nee. En soms zegt je verstand nee, maar je hart weet het (nog) niet of vindt het tegenovergestelde. Dat zijn de naarste momenten.

Dus je begint de plus- en minpunten tegen over elkaar te zetten. De minpunten zijn dan misschien wel zwaar in de meerderheid. Maar toch zit het je niet helemaal lekker. Vervolgens vraag je anderen om hun mening. En zij zeggen wat je hoofd eigenlijk al weet: je wordt hier niet gelukkig van. Maar er blijft een stem in je onderbuik die zegt: ‘wacht nog even. Dadelijk krijg je spijt van deze beslissing.’ Dus wacht je. Eén dag, twee dagen, een week, een maand, misschien nog wel langer. Misschien wel tot je oud en grijs bent, omdat je bang bent voor het verwerkingsproces dat na die beslissing komt. Dat wil je zo lang mogelijk uitstellen. Daarnaast wil dat stemmetje in je hoofd maar niet ophouden. ‘Hou vol, er is nog hoop, het kan nog goed komen.’

Ooit zal je een beslissing moeten maken. Ook al zorgt het nu voor een ongemakkelijke knoop in je maag, en later voor een hoop ellende. Je moet soms wel in het diepe springen, voor jezelf kiezen. Het blijft tenslotte jouw leven. En je hebt er maar één.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *