Op actie volgt reactie

op actie volgt reactieKlopt, ik maak fouten. Honderden per dag, achter elkaar. Non-stop. Ik ben verre van perfect. Soms kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan als ik weer iets stoms zeg of doe. Maar ik doe mijn best. Ik vecht ergens voor als ik het dat waard vind. Ik geef (bijna) nooit op. Maar soms kan je niet anders doen dan opgeven. Omdat je jezelf kwijt raakt, je trots tien keer moet inslikken. Omdat je zelf continu moet inleveren terwijl er bijna niets voor jou wordt ingeleverd. Omdat het sommige mensen niets doet als je recht voor hun gezicht in elkaar stort en je vervolgens gewoon ijskoud wegsturen. Dan is het genoeg.

Soms, heel soms, volgt op die acties een reactie. Een reactie die een eind aan alle pijn en vernedering maakt. Een reactie die zegt: tot hier en niet verder, dit is mijn grens die je nu hebt bereikt. Weggaan. Soms moet je je verlies nemen en het niet pijnlijker voor jezelf maken dan nodig is.

Het gebeurt zo vaak dat mijn verstand en gevoel allebei iets heel anders zeggen. Meestal volg ik mijn gevoel, want tja, volg altijd je hart zeggen ze. Nu niet. Voor het eerst heb ik mijn hoofd gevolgd. Hoe hard het ook tegen mijn gevoel in ging. En weet je, dat doe ik vaker vanaf nu. Het probleem van een hart is dat het geen verstand en geen egoïsme kent. Het schuift zichzelf aan de kant en zet anderen op de eerste plek. Totdat het hart kapot is. Dan pas nemen de hersenen het over. Verkeerde volgorde weet ik nu. Het is genoeg geweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *