Een nieuw hoofdstuk

een nieuw hoofdstukJe zou er bijna sentimenteel van worden. Nee hoor, dat net niet. Maar ik krijg er wel een gek gevoel bij.

Morgen lever ik mijn scriptie in en hoop ik in ruil daarvoor een diploma te ontvangen. Na een berg typen, stress, onderzoek, interviews, enquêtes, mailtjes en telefoontjes is het eindelijk af! Je zal wel denken; mooi toch? Ja, het is wel fijn, maar nu ik erover nadenk… Volgens mij ga ik Inholland missen. Daarnet zag ik even voor me wat ik in dat grote glazen gebouw allemaal heb meegemaakt. Ik heb heel leuke mensen leren kennen, vriendschappen voor het leven gemaakt en bovendien heb ik mezelf een stuk beter leren kennen.

Ik weet het, wat een vaag gezever. Klopt. Maar toch. Ik weet nog dat ik stikzenuwachtig als onzeker 17-jarig meisje de draaideuren doorhobbelde. Een meisje dat niemand kende behalve een vage kennis van de middelbare school. Ik leerde langzaam maar zeker hoe ik wat meer van mezelf kon laten horen. Er waren anderen in de klas die daar veel minder moeite mee hadden dan ik. Een handje Rotterdammers, wat meiden uit het Gooi en een enkele Hagenees voerden de boventoon in de discussies in de klas. Vooral de Hagenees was luid en duidelijk te horen. Ze had de eigenschap om grappig en duidelijk uit de hoek te komen en op de meest stille momenten iets eruit te flappen wat ik niet snel vergat. Naarmate ik steeds meer gesprekken met haar voerde, leerde ik haar beter kennen. En ondanks dat we best verschillend waren, konden we het goed met elkaar vinden. We hielpen elkaar met huiswerk, dronken Starbucks-koffie, vonden de Gooische meiden vreselijke trutten, praatten over van alles en werden steeds betere vriendinnen. Ondertussen vond ik het steeds minder eng om te presenteren en te discussiëren in de klas. Ik leerde dat schrijven mijn passie is. En ik stippelde mijn toekomst uit. Die toekomst begint nu, eigenlijk precies op dit moment. Hoe bizar is dat?

Ik wil graag een master in Leiden gaan volgen; Journalistiek en nieuwe media. Mijn droom om buitenlandcorrespondent te worden is weer een stukje dichterbij. Er is bijna een hoofdstuk van mijn leven afgesloten. Een leerzaam hoofdstuk, eentje die ik niet zal vergeten. Oja, en de Hagenees? Haar naam is Lisa. We zijn beste vriendinnen geworden. Ook al spreken en zien we elkaar niet iedere dag, dat maakt niet uit. Dat hoeft namelijk niet als je beste vriendinnen bent. Nog iets wat ik geleerd heb.

Comments

  1. Lisa says

    Roosje !! Wat hebben we een paar mooie jaren achter de rug! Jij gaat er zeker komen en al je dromen waar maken. Ik ben dan ook trots op wat je allemaal geflikt heb. En weet dat ondanks we niets bij elkaar om de hoek wonen ik er altijd voor je ben ! Xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *